گاهی برای نقد حجاب، از روایتی استفاده می‌شود که در نگاه کلی، زن محجبه در صحنه دیده نمی‌شود یا اگر هم دیده می‌شود، در قالب‌های کلیشه‌ای و تکراری تصویر می‌گردد؛ تصویری که در آن، زن محجبه نه کنشگر است و نه دارای نقشی فعال در حل مسائل و توسعهٔ فردی یا اجتماعی.
عاقبت این روایت‌های کم‌فروغ، تصویری ناپخته و غیرواقعی از هویت و زندگی واقعی بسیاری از زنان مسلمان ایرانی است.
در چهار دهه گذشته، یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های انقلاب اسلامی، ارائه تصویری نو از زن بود؛ اینکه حجاب نه پایان حضور اجتماعی، بلکه جزئی از هویت زنی است که در کنار مادرانگی و خانواده، در آزمایشگاه‌های علمی، کارگاه‌های هنری، میادین ورزشی، مدیریت و جهاد اجتماعی اثرگذار است.
این زن نه تنها در میدان علم، فرهنگ، مدیریت و خانواده نقش‌آفرین بود، بلکه در دوران دفاع مقدس و عرصه‌های ایثار و مقاومت نیز حماسه آفرید. زنانی که با پای گذاشتن در راه آرمان‌های بلند دینی و ملی، شجاعانه جان خود را فدای استقلال و عزت میهن کردند و نشان دادند که حجاب و پاکدامنی، مانع شجاعت، بیداری و اثرگذاری تاریخی نیست.
تخریب این الگو از دو سو صورت گرفت: از یک سو تحمیل الگوهای وارداتی مصرفی مدرن، و از سوی دیگر بازتولید کلیشه‌های سنتی و تقلیل هویت زن به امور حاشیه‌ای.
نتیجهٔ این دو لبهٔ قیچی روشن است: زن محجبه با انفعال و گذشته پیوند خورد، و زن بی‌حجاب با آزادی، آینده و موفقیت.
«ریشه ماجرا حسرت ناشی از ذات حجاب نیست؛ ریشه در ناتوانی ما در نمایش افق‌های زن محجبه است.»

«ریشه ماجرا حسرت ناشی از ذات حجاب نیست؛ ریشه در ناتوانی ما در نمایش افق‌های زن محجبه است»